"...ήταν ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, πεταμένο στη μέση του δρόμου. Πόσα πόδια καλών και κακών ανθρώπων δεν το πάτησαν... Είχε καταντήσει σκουπίδι.
Κι όμως για μένα ήταν ένα αριστούργημα. Μα δεν έσκυψα να το πάρω. Φοβήθηκα! Φοβήθηκα τι θα έλεγαν τα παιδιά σαν θα μ΄έβλεπαν να μαζεύω ένα άχρηστο - τώρα πια - τριαντάφυλλο που γι΄αυτούς δεν είχε σημασία.
Μα για μένα... κανείς δεν ήξερε πόση είχε.
Μόνο μια καρδιά, κρυμμένη με τον συνηθισμένο της χτύπο το ήξερε: τικ τακ τικ τακ...
Το ήξερε γιατί ήταν αυτή που με παρακινούσε να το πάρω, αυτή ήταν που μου έλεγε: "πάρτο, πάρτο είναι ιερό. Πάρτο, πάρτο..."
Όχι. Εγω όμως δεν το πήρα. Το έβλεπα τώρα και φανταζόμουν στη θέση του μια όμορφη μικρή καρδούλα που όμως σε κάποια μεριά της είχε μια πληγή και έσταζε το κόκκινο αίμα στην άσφαλτο. Σ΄αυτήν την άπονη την άσφαλτο...
Αλήθεια! είχε μεγάλη σημασία για μένα. Ηταν το μόνο πράγμα που δεν με κοιτούσε ειρωνικά, το μόνο πράγμα απ΄αυτόν που μάτωσε την καρδιά μου..."
7-11-80
Γραμμένο καιρό πίσω Μαρίνα έμπυρη γνώση - για μένα Μαρίνα της καρδιάς - στο αφιερώνω
(ξεχασμένες) νότες έπαιξες σε γνώριμο σκοπό και ας μην το ξέρεις...
11 σχόλια:
ειδες? παντα υπαρχει κατι να μας κανει να ξεβαρεθούμε.
@γούφας: βαριέσαι; έχω καιρό να νιώσω βαρεμάρα...
Αφου κατάφερε και σου έδωσε άλλο τόνο το τριανταφυλλάκι μου χαίρομαι!
Δεν έχω καταλάβει τελικά γιατί είναι θλιμμένη τόσο πολύ η Μαρίνα...
Δεν αξίζει η ζωή τη θλίψη.
@aggelos spyrou: όταν περάσεις την δοκιμασία κοιτάς πίσω και κλαίς από χαρά για ότι κατάφερες.
Μέχρι να το πετύχεις όμως - αν το πετύχεις - γνωρίζεις το μαύρο...
Ούτε και εγω ξέρω την πηγή της θλίψης της μα δεν έχει σημασία...
Αγκάλιασε τις αγάπες σου σφιχτά!
Φιλιά πολλά
ADIPLE....adiple μου...
δεν ξερω τι έκανα για να αξίζω τόση αγαπη.....
πραγματικα...πραγματικα.... δεν εχω λόγια
μονο δακρυα...
κι αυτα ειναι αγαπης και ζεστασιας....
Αντιο ειπα μα πισω με εφερε
αυτη η αγαπη που κατα καποιο τροπο "φοβηθηκα"....
Αχ Ελπιδα κόντρα στον ανεμο ΕΣΥ ΕΣΥ....
σε ευχαριστω....
σε ευχαριστω....
την καρδια μου εχεις .....
την καρδια μου.....
Υ.Γ....Αγγελέ μου! κι εγω αναρωτιεμαι πολλες φορες....
ρουχο εγινε μα δεν ξερω αν αξιζει πια να το φορω....
καλλιο γυμνη να κυκλοφορω πια....
Μια αγκαλια για Σενα καλέ μου....
Σσσ σώπα και άσε τα δάκρυα να κυλήσουν και τον πόνο να ξορκίσουν.
Καρδιές που έχουν πονέσει φίλες γίνονται καρδιακές... σου φτάνει για εξήγηση;
Ασε την αγάπη να σ΄αγγίξει, μην φοβάσαι πια.
Να ξέρεις εδω θά ΄μαι ΠΑΝΤΑ για σένα. Εχουμε τόσα να ζήσουμε!
Και μην μ΄ευχαριστείς...
Και ούτε να σκεφτείς ξανά να φύγεις. Το υπόσχεσαι; Μου το υπόσχεσαι;
μήπως έπρεπε να τόχεις πάρει τελικά? αναμνηστικό κι αυτό ενός μαύρου.
τι δυνατή πούναι η καρδιά μας ε?
καλημέρα εύχομαι
αλλά πολύχρωμη adiple μου
χχχ
καλημέρα μαρίνα!
θα σου αφήσω απλώς κάποιους στίχους των Στέρεο Νόβα. καταλαβαίνω τι αισθάνεσαι και δεν βρίσκω άλλα λόγια απ' αυτά
"Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση..."
και μέσα από την ποίηση τη θλίψη θα ξορκίσεις και θα την εξαφανίσεις.
φιλιά
Το τριαντάφυλλο έχει νόημα απο μόνο του δεν χρειάζεται να του δώσουμε εμείς ..ειναι ενας όμορφος συμβολισμός.
@maya: αν το είχα πάρει δεν θα είχα γράψει αυτό το κείμενο. Θα ήταν καταχωνιασμένο σε κάποιο συρτάρι.
Είναι που το άφησα και το θυμάμαι ακόμα...
Ομορφη η πολύχρωμη καλημέρα σου μου έφτιαξε το κέφι
Φιλιά
lockheart: σήκωσες την πέτρα και είδες από κάτω ε;
Φιλιά Σπυράκο
Δημοσίευση σχολίου