Δευτέρα, Δεκεμβρίου 26, 2011

Χριστούγεννα....



Και να... στεκόμουν εκεί, έξω στο κρύο. Ο ουρανός έστελνε τις βροχοσταλίδες του στην γη
να φροντίσει τα γήινα παιδιά του και τα δέντρα λικνίζονταν στον ρυθμό που το μικρό αεράκι
επέβαλε...

Ημουν εκεί, κοιτάζοντας τα παιδιά, τόσο παράταιρα μέσα σ΄αυτό το σκηνικό... γελούσαν...
πως να τα φοβίσει ο θάνατος; Είναι τόσο γεμάτα από ζωή...

Αγκάλιασα την σιωπή κι ας μιλούσαν γύρω μου. Αφέθηκα στις αναμνήσεις που έσπρωχναν η μια
την άλλη δημιουργώντας μου χρονική σύγχιση... Δεν ήθελα να τις βάλω σε σειρά... τις άφησα
ανένταχτες να κυκλοφορούν στο μυαλό και την καρδιά μου.

"Θυμάσαι τότε που;" φυσικά θυμάμαι! Κι όσο περνάει ο χρόνος, τόσο πιο πολλές λεπτομέρειες
θυμάμαι, ίσως από φόβο πως αν τις ξεχάσω εγω, θα τις ξεχάσουν όλοι...

Τα Χριστούγεννα εσύ με είχες μάθει να τα αγαπώ... εσυ κι ο πατέρας που όλα τα χρόνια έβγαζε απ΄την ψυχή του εκείνο το μικρό παιδί που πάντα ζούσε στην καρδιά του. Ηξερε να ζωγραφίζει χαμόγελα με τις εκπλήξεις του... Ψάχναμε το δέντρο, το σπίτι ολόκληρο να βρούμε που έκρυβε τα δώρα του...

Το πιο πολύτιμο δώρο η αγάπη σας. Η έγνοιά σας, η φροντίδα πέρα και πάνω από ανθρώπινους εγωισμούς. Συνδιασμός πολυτελείας η υπάρξή σας στη ζωή μου, Θησαυρός ανεκτίμητος η κάθε μέρα...

Χριστούγεννα κι εγω πονώ... Κρυφά... μην με δουν τα παιδιά...

Τρίτη, Αυγούστου 30, 2011

Κάποιος γιορτάζει κι είμαι εγώ...




...Η ζωή μαθαίνω - πάντα μαθητευόμενη - πως δεν είναι για χόρταση. Μια πρόσφατη απώλεια ήρθε να μου το θυμίσει... Δεν ξέρω αν τα χρόνια που θα περπατήσω στη ζωή θα είναι πολλά, μα κάνω ότι μπορώ να είναι καλά. Δεν θέλω να μετανιώσω για μια καλή κουβέντα που δεν είπα, για ένα καλό φαγητό που βαρέθηκα να μαγειρέψω, για μια αγκαλιά που δίστασα να δώσω... Κι αν οι πρωτιές συνήθως είναι καλές για μένα είναι η πρώτη χρονιά στη ζωή μου που στερήθηκα τις ευχές σου και την αγκαλιά σου και τέτοια πρωτιά δεν την γύρεψα ποτέ. Να είμαστε όλοι καλά και να περνάμε ακόμα καλύτερα!!!

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 31, 2010

Καλόχρονο το 2011



...Τα θέλω ξεπετάγονται κι απαιτούν τα δώρα τους απ΄τον Αγιο Βασίλη αδιαφορώντας αν υπάρχει ή όχι ο λεγάμενος...

...Κι ύστερα περνώντας η ώρα, αποχαιρετώντας έναν ολόκληρο χρόνο, ξυπνούν κάτι όνειρα ξεχασμένα....

Οχι δεν θέλω να κάνω απολογισμούς και απογραφές συναισθημάτων, αυτοί είναι  λογιστικοί όροι που  αφορούν επιχειρήσεις κι αποθήκες... Αυτά τα  αφήνω για αύριο...

Σήμερα θα είμαστε παρέα, θα κοινωνούμε στιγμές και χαμόγελα, θα περνάμε καλά και θα τραγουδάμε!

Κι αύριο βλέπουμε...

Να περνάτε καλά και να χαμογελάτε!!!

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 24, 2010

Κυριακή, Οκτωβρίου 10, 2010

Το φθινόπωρο της καρδιάς



του Τζων Γουώκερ






...Μόλις πέσουν τα φύλλα απ΄τα δέντρα, το πράσινο εγκαταλείπει τους λόφους αποκαλύπτοντας την ποικιλία και την μοναδικότητα κάθε υψώματος και κάθε κοιλάδας, τους βράχους και τα ρυάκια, το πηγάδι με την σκουριασμένη αντλία που μέχρι τότε έμενε αθέατη...


Τον Χειμώνα μονάχα, όταν οι λόφοι μας δείχνουν τις πιο βαθιές πτυχές τους, μπορούμε να τους γνωρίσουμε καλά.


Επειτα, την άνοιξη, όταν θα ξαναφορέσουν τη μάσκα τους, μπορούμε πάλι να κοιτάξουμε τους λόφους σαν παλιούς φίλους.


...Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Τον περισσότερο καιρό φοράμε τις μάσκες μας. Στους δύσκολους όμως καιρούς, όταν έρχεται ο χειμώνας στη ζωή μας, ρίχνουμε το προσωπείο μας και φανερώνουμε πόσο δαιδαλώδη και μοναδικά πλάσματα είμαστε.


Αυτές είναι οι στιγμές που πλάθονται φιλίες και γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο όσο ποτέ άλλοτε...

















Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 23, 2010

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΑ.

ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΑΠΛΩΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ. ΑΥΤΗ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ.

ΤΟ 93% ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ...

ΕΣΕΙΣ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΤΟ 7% ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ

...ΑΦΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ...ΤΟΙΧΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΜΙΑ...ΜΕΡΑ!

συντάκτης Γιάννης Καλαμάτας

Να προσθέσω πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και όχι μόνο τα παιδιά ζητούν την αποδοχή και την κατανόησή μας. Γιατί όχι και τον σεβασμό μας.  Ας το θυμόμαστε αυτό την επόμενη φορά που με ευκολία θα παρκάρουμε στους ειδικούς χώρους που είναι προορισμένοι για να τους εξυπηρετούν. Ας το θυμηθούμε όταν η αγανάκτησή μας που δεν βρίσκουμε εύκολο πάρκινγκ μας κάνει να ανεβάζουμε τα αυτοκίνητά μας στα πεζοδρόμια ή όταν τους στερούμε την προτεραιότητα.

Οταν πρωτοταξίδεψα στο εξωτερικό μου έκανε τεράστια εντύπωση ο αριθμός των ατόμων με ειδικές ανάγκες που κυκλοφορούσαν παντού. Μου πήρε λίγο χρόνο μα κατάλαβα πως οι δικές τους κοινωνίες τους επέτρεπαν να κυκλοφορούν. Υπήρχε παντού πρόβλεψη για εκείνους.

Ο Γιάννης Καλαμίτσης είπε κάποτε πως πολιτισμός είναι να έχεις στο σπίτι σου τουαλέτα. Κουλτούρα όμως είναι να ξέρεις να τραβάς το καζανάκι.

Πολλές φορές μπερδεύω ποιός είναι άτομο με ειδική ανάγκη. Ο άνθρωπος στην αναπηρική καρέκλα ή ο άνθρωπος που δεν έχει καμιά αίσθηση κοινής λογικής;

Συνάντησα το κείμενο στο blog της Butterfly

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 17, 2010

Οι Μεγάλες Μου Αγάπες

Η  Dee Dee με κάλεσε στο παιχνίδι "Οι δέκα μεγαλύτερες αγάπες μου". Πάει τόσος καιρός (το καλοκαίρι να είναι καλά και ο χρόνος που συνεχίζει να τρέχει ασταμάτητος) που έχω να γράψω που με μεγάλη μου χαρά δέχτηκα την πρόσκληση. Σήμερα γιορτάζει η Αγάπη μαζί με την Σοφία, την Πίστη και την Ελπίδα. Τόσο σπουδαία ουσιαστικά γένους θηλυκού! Χρόνια πολλά σε όσες γιορτάζουν λοιπόν.

1. Αγαπώ την οδήγηση. Είναι ο δικός μου τρόπος να κάνω yoga και να δοκιμάζω τα όριά μου. Είναι μαγικές οι οδηγικές στιγμές που μόνη με δυνατή μουσική τρέχω σε δρόμους χωρίς πολλά αυτοκίνητα με τα σιδερένια μου άλογα να συγχρονίζονται υπέροχα, χαρίζοντάς μου ταχύτητα και ευεξία, όπως και αδρεναλίνη που κάνει το κορμί μου να νιώθει ολοζώντανο.

2. Αγαπώ την τεχνολογία που μου άνοιξε ακόμα μια πόρτα στην επικοινωνία. Το διαδίκτυο είναι ένας χώρος μαγικός. Με σύστησε σε ανθρώπους που αλλιώς δεν θα είχα ποτέ την δυνατότητα να συναντήσω.

3. Αγαπώ το Bowling και του αφιερώνω αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο μου. Είναι οικογενειακή υπόθεση και χαίρομαι πολύ που μπορούμε να μοιραζόμαστε παρέα τον ελεύθερο χρόνο μας.

4. Αγαπώ την θάλασσα και τον ήλιο. Αγριεμένη ή ήρεμη, με κύμα ή χωρίς, χειμώνα ή καλοκαίρι θέλω να συναντιέμαι μαζί της. Ονειρό μου να ζήσω κάποια απ΄τα χρόνια μου πλάι της. Μου αρέσει να παίζω με τις ηλιαχτίδες και να χαζεύω τις αντανακλάσεις τους πάνω στην θάλασσα... Ο χειμωνιάτικος ήλιος μου υπενθυμίζει πως πάντα μετά τον χειμώνα έρχεται το καλοκαίρι και αυτό με γαληνεύει...

5. Αγαπώ τα ταξίδια και νομίζω πως ο καλύτερος ταξιδιωτικός πράκτορας είναι ο αδερφός μου με την νύφη μου. Ταξιδεύουμε χωρίς γκρουπ και μας αρέσουν οι μικρές περιπέτειες. Κι αν στο πρόσφατο ταξίδι παραλίγο να χάσουμε την πτήση, δεν χάσαμε το κέφι μας.

6. Αγαπώ τα βιβλία. Αν μου αρέσει ένα βιβλίο μπορεί να μην το κλείσω αν δεν το τελειώσω. Πάντα έχω συντροφιά μου ένα βιβλίο. Στο ταξίδι με συντρόφεψε το βιβλίο "Υπατία" του Δημήτρη Βαρβαρήγου   μια μυθιστορηματική βιογραφία μιας άξιας γυναίκας που τόσα λίγα έχουν γραφτεί γι αυτήν.

7. Αγαπώ την επαφή μου με την φύση μέσα από τα ζώα της και τα φυτά της. Τα εφηβικά μου χρόνια τα πέρασα σ΄ ένα δεντρόσπιτο σε μια αγριομουριά και πάντα την έχω στην καρδιά μου σαν φίλη. Αγαπώ τα σκυλιά και πάντα ένα τετράποδο συντροφεύει τα βήματά μου στη ζωή. Πλάσματα καμωμένα με αγάπη χωρίς εγωισμό και αρετές που πολλοί άνθρωποι θέλουν πολλές ζωές για να τις αποκτήσουν.

8. Μου αρέσει να κρατάω τις στιγμές κι η φωτογραφία είναι ένας απ τους τρόπους  για να το πετυχαίνω. Εχω πάντα μαζί μου μια φωτογραφική μηχανή.

9. Αγαπώ την μουσική. Αφήνω την καρδιά μου στον ρυθμό της. Για μένα δεν υπάρχουν είδη μουσικής. Υπάρχει η μουσική και ο στίχος που με κερδίζει ή που μου είναι αδιάφορος. Ακούω όλα τα είδη μα λατρεύω τις μπαλάντες. Δυό χέρια κι ένα πιάνο μπορούν να με ταξιδέψουν σε μέρη που ο χρόνος δεν φτάνει.

10. Αγαπώ την αλήθεια. Χαζεύω τους ανθρώπους που σκοντάφτουν πάνω της μα που γρήγορα ξανασηκώνονται για να συνεχίσουν τον δρόμο τους...

Δευτέρα, Ιουλίου 19, 2010

Δίας και Εκτορας...



"Να είσαι ευγενικός με όλους, αλλά φίλος με λίγους
και να δοκιμάσεις καλά αυτούς τους λίγους,
πριν τους δείξεις την εμπιστοσύνη σου.
Η αληθινή φιλία είναι ένα φυτό με αργή ανάπτυξη.
Πρέπει να αντέξει και να υπερνικήσει τις αντιξοότητες,
πριν αποκτήσει το δικαίωμα να λέγεται φιλία."


                                                                                      George Washington



Τι σημασία έχει αν είσαι μικρός ή μεγάλος, λευκός ή μαύρος, ψηλός ή κοντός; Ολοι μπορούν να γίνουν μια παρέα αν παρκάρουν τους εγωισμούς, τις μικρότητες και τις διαφορές...
Αν ποτέ διαπίστωνα ότι ένας φίλος μου είχε πιεί πολύ, θα έκανα τα πάντα για να μην οδηγήσει. Θα προτιμούσα να χάσω μια φιλία παρά έναν φίλο...


Θέλεις να παίξουμε;;;

Σάββατο, Ιουλίου 10, 2010

Απόηχος


Μέρες βουνά, γεμάτα χαράδρες.
Αδιέξοδα συναισθήματα, τσακισμένα σε ανθρώπινους τοίχους.
Ονειρα φωτιές με εμπρηστή τον φόβο.
Ατίθασο άτι ο παραλογισμός, τρέχοντας τσαλαπατάει κάθε μου κύτταρο.
Φυγαδεύω τις άχρονες στιγμές και αντέχω!

                                                                                              Ada 9-7-10