του Τζων Γουώκερ
...Μόλις πέσουν τα φύλλα απ΄τα δέντρα, το πράσινο εγκαταλείπει τους λόφους αποκαλύπτοντας την ποικιλία και την μοναδικότητα κάθε υψώματος και κάθε κοιλάδας, τους βράχους και τα ρυάκια, το πηγάδι με την σκουριασμένη αντλία που μέχρι τότε έμενε αθέατη...
Τον Χειμώνα μονάχα, όταν οι λόφοι μας δείχνουν τις πιο βαθιές πτυχές τους, μπορούμε να τους γνωρίσουμε καλά.
Επειτα, την άνοιξη, όταν θα ξαναφορέσουν τη μάσκα τους, μπορούμε πάλι να κοιτάξουμε τους λόφους σαν παλιούς φίλους.
...Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Τον περισσότερο καιρό φοράμε τις μάσκες μας. Στους δύσκολους όμως καιρούς, όταν έρχεται ο χειμώνας στη ζωή μας, ρίχνουμε το προσωπείο μας και φανερώνουμε πόσο δαιδαλώδη και μοναδικά πλάσματα είμαστε.
Αυτές είναι οι στιγμές που πλάθονται φιλίες και γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο όσο ποτέ άλλοτε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου