Μια ημέρα στο Μαϊάμι

Παλεύω να χωρέσω 1000 λέξεις σε λίγες φωτογραφίες:

Πριν συνεχίσω άλλες τρείς φωτογραφίες απ΄το Key West:

Διαμαρτυρία κατά της συμμετοχής του αμερικάνικου στρατού στο Ιρακ. "Των πλουσίων ο πόλεμος, των φτωχών το αίμα". Πάντα έτσι δεν ήταν; πάντα έτσι, δυστυχώς, θα είναι.

Η γλαρένια που ποζάρισε πριν το ηλιοβασίλεμα. Θα χαμογελώ καιρό στην σκέψη των ζώων και των πουλιών που ζουν αρμονικά με τον άνθρωπο. Από την μια οι ουρανοξύστες και από την άλλη τα καταπράσινα πάρκα γεμάτα ζώα και πουλιά που κανείς δεν τα πειράζει.

Χορός χρωμάτων. Το γαλανό του δικού μας ουρανού, όμως, δεν μπορείς να το δείς εκεί.

Κι έτσι μετά από αρκετές όμορφες πρωινές ώρες οδήγησης, αφού προσπεράσαμε και το εθνικό πάρκο Everglades, ένα απ τα μεγαλύτερα πάρκα στον κόσμο, αν όχι το μεγαλύτερο, φτάσαμε στο Μαϊάμι. Η φωτογραφία είναι από το κέντρο της πόλης. Και είναι από τις αγαπημένες μου.

Στην Αθήνα κλείσαμε τον Ιλισσό και κάνουμε ότι μπορούμε για να κλείσουμε και τον Κηφισό. Εκεί έχουν άλλη αντίληψη για την φύση. Την σέβονται και την εκτιμούν λιγάααακι παραπάνω. Και συμβιώνουν μια χαρά μαζί της. Στις περισσότερες πόλεις η ανακύκλωση είναι της τάξης του 70%.

Αποφασίσαμε να κάνουμε την κρουαζιέρα στα Fisher Islands ή πιο απλά στα νησιά που εκτός από ένα ενώνονται μεταξύ τους, αλλά όχι με την στεριά και φιλοξενούν πολλούς απ΄τους star κι όποιον άλλο εκλεκτό του χρήματος έχει την τρέλα να δώσει τα εκατομμύριά του για να γειτονεύσει με τον Σιλβέστερ Σταλόνε, Την Τίνα Τέρνερ, την Λιζ Τέιλορ, τον Χούλιο Ιγγλέσιας, την Γκλόρια Εστεφαν και πολλούς πολλούς ακόμα. Πάντως δεν πείστηκα πως αγαπούν τα σπίτια τους. Και δεν ξέρω πόσο όμορφο είναι να θέλεις να κάτσεις στην πισίνα σου και να έχεις όλα αυτά τα καραβάκια που κάνουν τις κρουαζιέρες να σε δείχνουν με το δάκτυλο. Τς, καλά μου είχε πει ο οικογενειακός φίλος κάποτε: Του πλουσίου τα λεφτά κουράζουν του φτωχού το στόμα.

Στην ξενάγηση η κοπέλα μας ρώτησε αν ξέρουμε τον κύριο .... και είπε ένα όνομα που σιγά μην συγκράτησα. Φυσικά κανείς δεν τον ήξερε και τότε μας είπε πως τον ξέρουμε σαν Κύριο Βιάγκρα. Αυτός ο κύριος λοιπόν έχει το μεγαλύτερο σε έκταση σπίτι. Και να ένα μέρος του:

...άλλοι πάλι έχουν την... αξίωση να έχουν σκάφη τόσο μεγάλα σε μήκος, όσο και η "φάτσα" του σπιτιού τους προς την θάλασσα. Να το αποτέλεσμα της καταραμένης φτώχιας χαχαχα.

Μετά την κρουαζιέρα κάναμε μια βόλτα στα μαγαζιά κι ύστερα σταματήσαμε για φαγητό σε ένα τεράστιο χώρο που είχε ότι φαγητό ήθελες. Ακόμα και πίτα με γύρο. Κάτσαμε και φάγαμε κι εκεί μας περίμενε η άλλη όψη του νομίσματος. Οταν η νύφη μου πήγε να αδειάσει τον δίσκο με τα αποφάγια την πλησίασε ένας μαύρος και την ρώτησε αν μπορούσε να την βοηθήσει. Εκείνη έγνεψε καταφατικά και τότε τον είδε να μαζεύει τα αποφάγια και να κάθεται σε ένα τραπέζι για να τα φάει. Στην συνέχεια φεύγοντας δώσαμε κι οι υπόλοιποι τα δικά μας πιάτα και μας ευχαρίστησε λες και του είχαμε προσφέρει ... γουρουνόπουλο.

Αυτή είναι η Αμερική. Με τα καλά της και τα στραβά της.

Το Miami έχει δωρεάν τρείς εναέριες γραμμές. Κάτι σαν το Μετρό το δικό μας μετά από αρκετά χρόνια. Αντί να είναι κάτω στη γη, είναι ψηλά ανάμεσα στους ουρανοξύστες. Δεν έχουν οδηγό. Με αυτόν τον τρόπο είδαμε όλη την πόλη από ψηλά. Κι ήταν ωραίες οι εικόνες που μαζέψαμε. Οι άνθρωποι όταν άκουγαν πως μιλούσαμε μια ξένη γι αυτούς γλώσσα μας ρωτούσαν από που είμαστε και έτσι συνήθως ξεκινούσε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα.

Πήραμε το αυτοκίνητο και πήγαμε στο ξενοδοχείο. Η παραλιακή του Μαϊάμι ήταν γεμάτη από ξενοδοχεία και restaurant. Το ξενοδοχείο που μείναμε για ένα βράδυ, ίσα για να κολυμπήσουμε στα ζεστά νερά του Ατλαντικού (η υψηλή θερμοκρασία των νερών οφείλεται στα ζεστά ρεύματα της Αφρικής και είναι ο λόγος της ύπαρξης τυφώνων) φαίνεται στην φωτογραφία. Μέναμε στον 13ο όροφο - που όμως για αυτούς που είναι προληπτικοί - ήταν γραμμένος σαν 14ος.

Από εκεί λοιπόν είχαμε καταπληκτική θέα προς την Θάλασσα και την ατέλειωτη, οργανωμένη παραλία, τόσο σε μήκος, όσο και σε πλάτος. Λεπτή, λευκή άμμος, καθαρή, χωρίς γόπες αποτσίγαρων, ομπρέλες και ξαπλώστρες δωρεάν για να απολαύσεις τον ωκεανό χωρίς καρχαρίες όπως πολλοί νομίζουν. Ναυαγοσώστες υπαρκτοί, έτοιμοι να βοηθήσουν. Οι φοίνικες και το γκαζόν λίγο πιο πίσω με τον πεζόδρομο ανάμεσα στην παραλία και τα ξενοδοχεία ιδανικός για βόλτα, ποδήλατο, πατίνια...

΄Οταν μιλάμε για αρχιτεκτονική τεχνοτροπίας art deco εννοούμε τα μεγάλα κτίρια της παραλίας του Μαϊάμι σε φωτεινούς χρωματισμούς. Παρόλο που το όνομα το οφείλει στο Παρίσι, παρόλο που φαίνεται να είναι μια μοντέρνα άποψη, η τεχνοτροπία art deco ξεκινάει την εποχή των τύμβων στην Αίγυπτο. Το 1910 η τεχνοτροπία αυτή ήρθε στο Μαϊάμι απ΄τους John Collins και Carl Fisher που θέλησαν να συγκεντρώσουν τουρισμό στην παραλία. Κατά μήκος της Ocean Drive λοιπόν υπάρχουν αυτά τα κτίρια. Φαντάστηκα την maya και τον κωνσταντίνο π στην παρέα μας.

Κι απ' το ηλιοβασίλεμα, στο ξημέρωμα. Το φως έπαιξε με τις ανοιχτές κουρτίνες κι ύστερα σαν να με πλησίασαν τα ξωτικά και να μου ψιθύρισαν μια καλημέρα που έκανε τα μάτια μου να ανοίξουν και να κοιτάξω έξω απ΄το παράθυρο την μαγεία των πρωινών χρωμάτων του ήλιου που τεντωνόταν νωχελικά πίσω απ΄τα σύννεφα. Η θάλασσα ήρεμη δέχτηκε τα χρώματα και έπαιξε με τις αντανακλάσεις, έψαξε για τον ήλιο μα δεν πίστεψε τις υποσχέσεις του.

Οι άνθρωποι ακόμα στην αγκαλιά του Μορφέα εκτός από κάποιους λίγους που είχαν ξεκινήσει την γυμναστική τους, μόνοι ή παρέα με τους τετράποδους φίλους παραδίπλα. Κοίταξα ψηλά στον ουρανό και χαιρέτισα όλους τους άγγελους μου. Ευχαρίστησα τον Θεό που με αξίωσε να είμαι εδώ τηρώντας την υπόσχεση που είχα δώσει 12 χρόνια πριν.

Πήγαμε την τελευταία βόλτα πριν φύγουμε για το Ορλάντο. Περπατήσαμε στον πεζόδρομο της Ocean Drive. Βρεθήκαμε έξω από το σπίτι του Βερσάντζε. Το Casa Casuarina χτίστηκε το 1930. Είναι το παλιότερο σπίτι στο Μαϊάμι. Ο Γιάννη Βερσάντζε το αγόρασε το 1992 έναντι 2,9 εκατομμυρίων δολλαρίων, μαζί με το διπλανό κτίριο. Κατεδάφισε το διπλανό ξενοδοχείο και έβαλε άλλα 6 εκατομύρια για να φτιάξει την παραλιακή του βίλα. Εδω άφησε την τελευταία του πνοή στις 15 Ιουλίου το 1997, στις 8:45 το πρωί, επιστρέφοντας από μια σύντομη βόλτα στο news Cafi, όπου αγόρασε περιοδικά. Φορούσε σόρτς, ένα σκούρο μπλουζάκι και σανδάλια και είχε στην τσέπη του είχε 1200 δολλάρια. Εβαλε το κλειδί στην εξώπορτα, ήταν έτοιμος να το γυρίσει όταν ο Andrew Cunanan τον πλησίασε. Τον πυροβόλησε δυό φορές. Η πρώτη σφαίρα τον βρήκε στην μέση του προσώπου του και η δεύτερη στον λαιμό. Ο Peter Loftin, ένας δισεκατομυριούχος που ασχολείται με τηλεπικοινωνίες αγόρασε το σπίτι το Σεπτέμβριο του 2000 για 19 εκατομμύρια δολλάρια και μένει εκεί κάπου κάπου.

Κλείσαμε ότι είδαμε στην καρδιά μας, και μπήκαμε στο αμάξι. Ακόμα δεν είχαμε φτάσει στον προορισμό μας που δεν ήταν άλλος από το Ορλάντο.

(συνεχίζεται)