Αλεξάνδρα

Ο Μαύρος Άγγελος

"Εάλω η Πόλις!" Η πόλη έπεσε.

Αυτή η κραυγή θ΄ακούγεται όσο θα υπάρχει ο κόσμος. Αν ξαναγεννηθώ σ΄αυτό τον κόσμο, σε κάποιο μελλοντικό αιώνα, αυτές οι λέξεις θα γεμίζουν τα μάτια μου με φρίκη και θα σηκώνουν τις τρίχες των μαλλιών μου. Θα θυμάμαι αυτές τις λέξεις και θα τις αναγνωρίζω, ακόμα κι αν δεν θυμάμαι τίποτ΄άλλο, ακόμα κι αν η ψυχή μου είναι άσπρη σαν γυαλιστερή κέρινη πλάκα. Θα τις αναγνωρίζω αυτές τις λέξεις.

"Εάλω η πόλις!"

Κι όμως, ζω ακόμα. Ωστε αυτή ήταν η μοίρα μου. Να πιω το ποτήρι ως τον πάτο και να δω την υποδούλωση της Πόλης και του λαού μου. Γράφω λοιπόν. Αλλά για να τα γράψω αυτά καλά, θα έπρεπε να βουτάω την πένα μου στο αίμα και το αίμα δε λείπει. Το αίμα έχει γεμίσει τους υπονόμους, έχει πήξει στ΄αυλάκια. Το αίμα από τις πληγές των ετοιμοθάνατων σχηματίζει θερμά ρυάκια. Στον κεντρικό δρόμο, κοντά στον Ιππόδρομο και γύρω απ΄τη μεγάλη εκκλησία, υπάρχουν τόσα πτώματα, ώστε είναι αδύνατο να περάσει κανείς από κει, χωρίς να σκοντάψει πάνω τους.

Είναι και πάλι νύχτα. Κάθομαι στο σπίτι μου, που φρουρείται από έναν Τούρκο. Βούλωσα τ΄αυτιά μου για να μην ακούω τις κραυγές των γυναικών και των παιδιών που κακοποιούνται, τα μουγκρητά των στρατιωτών που πολεμούν μεταξύ τους για τα λάφυρά τους, την αδιάκοπη φωνή του θανάτου που υψώνεται πάνω απ΄την πόλη μου...

(απόσπασμα από το βιβλίο του Μίκα Βαλτάρι " Ο Μαύρος Αγγελος" μτφ Γιάννη Λάμψα, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ 1982)