Απ΄ το ημερολόγιο του Χρήστου

Όσο σκέφτομαι πως για μια απλή οδική μετακίνηση μόλις κάποιων ωρών, ας πούμε για την διαδρομή Αθήνα - Θεσσαλονίκη το σκεφτόμαστε και καταστρώνουμε σχέδιο πως, πότε και για πόσο θα κάτσουμε, τόσο γελάω όταν ξεκλέβω από τις εμπειρίες του φίλου μου του Χρήστου που επαγγελματικά ασχολείται με τις καταδύσεις. Πιο συγκεκριμένα επισκευάζει τα τεράστια βαπόρια εξωτερικά και κάτω από το νερό. Επαγγελματίας δύτης.

Δεν νομίζω πως έχω ή πως θα γνωρίσω πιο ταξιδεμένο άνθρωπο. Οπου θάλασσα και χαλασμένο βαπόρι εκεί ο Χρήστος. Μια δουλειά που κάνει τα τελευταία περίπου είκοσι χρόνια.

Με ενθουσιάζουν τα μέρη που επισκέπτεται και οι περιπέτειες που ζει. Πριν πολύ καιρό του ζήτησα να μου φέρνει ένα χαρτονόμισμα απ΄τα μέρη που πηγαίνει κι έτσι σήμερα έχω μια συλλογή χαρτονομισμάτων εξωτική. Περιλαμβάνει τα πιο απίθανα μέρη.

Κράτησα σημειώσεις κι έφτιαξα το ημερολόγιο του τελευταίου του ταξιδιού:

"Η αναχώρηση του ταξιδιού προγραμματίστηκε για την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2008 στις 7:00 το πρωί. Ποτέ δεν ξέρω την επιστροφή. Είχα να επισκευάσω δυό βαπόρια και συνοδευόμουν από έναν ακόμα συνάδελφο. Εφυγα Τετάρτη και έφτασα ...Τετάρτη στις 23:00 αφού η Καραϊβική είναι -6 ώρες από την Ελλάδα.
Τα βαπόρια με περίμεναν στο Trinidad ένα νησί της Καραϊβικής που είναι κάτω από την ίδια σημαία με το Tobago. Μέσα σ΄αυτά θα έμενα μέχρι το πέρας των επισκευών.

Οι συνθήκες στην εργασία μας αποδείχθηκαν δύσκολες στην θέα κάποιων ψαριών όπως τα barracuda (Είναι αρκετά λαίμαργα, σχεδόν πάντα βρίσκονται σε αναζήτηση τροφής, είναι άγρια επιθετικά σε ζώα και ψάρια αρκετά μεγαλύτερα απ' αυτά και μπορούν ν' αναπτύξουν μεγαλύτερη ταχύτητα από σχεδόν όλους τους άλλους κατοίκους της θάλασσας. Για τους λόγους αυτούς τα ψάρια μπαρακούντα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και για τον άνθρωπο ιδιαίτερα εκεί που τα νερά είναι θολά και δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί η παρουσία τους. Τα δόντια με τα οποία είναι καλά οπλισμένα επιτρέπουν σ' αυτά να προκαλούν τρομακτικές πληγές και γι αυτό το λόγο θεωρούνται περισσότερο επικίνδυνα από τα ίδια τα σκυλόψαρα στα τροπικά Αμερικάνικα νερά κοντά στις Βραζιλιάνικες ακτές και σ' εκείνες της Φλόριδας όπου τα συναντάμε σε μεγαλύτερο αριθμό απ' ό,τι στις θαλάσσιες περιοχές της Αφρικής και της Ινδίας. Η λαιμαργία τους προκαλεί και την εύκολη σύλληψη τους. Πιάνονται με τη συρτή και τον εξακοντισμό με την χρησιμοποίηση εξαρτημάτων μέσης ισχύος. Είναι απαραίτητη η χρησιμοποίηση μεταλλικής αρματωσιάς. Πρέπει να σκοτωθούν πριν τραβηχτούν στο κατάστρωμα γιατί και έξω από το στοιχείο που ζουν είναι εξαιρετικά άγρια και δεν σταματούν μέχρι τον θάνατο τους τις προσπάθειες να δαγκώσουν οτιδήποτε τους πλησιάσει. Το κρέας τους σε μερικούς αρέσει πολύ ενώ αντίθετα, από άλλους δεν θεωρείται φαγώσιμο.) και αυτά με το όνομα κολαούζοι (shark sucker στα αγγλικά, πάνε εκεί που υπάρχουν καρχαρίες) που σήμαινε πως οι καρχαρίες ήταν κάπου κοντά.

Απ΄όλα τα νησιά της Καραϊβικής το Trinidad έχει πετρέλαιο. Εκεί οφείλει τους οικονομικούς πόρους του. Τα υπόλοιπα νησιά της Καραϊβικής οικονομικά βασίζονται στον τουρισμό τους.

Από την Αθήνα και τους 2 βαθμούς Κελσίου βρέθηκα εκεί με 36 βαθμούς και πολύ ζέστη.

Τα βράδια είχα την ευκαιρία να μιλάω με τον ντόπιο καπετάνιο και να μαθαίνω πως το εθνικό τους - ας πούμε - όργανο είναι το τύμπανο κατασκευασμένο από βαρέλι. Βρήκα στο you tube έναν ντράμερ επί τω έργω:




Επίσης, είχαν καρναβάλι που το παρακολούθησα από την τηλεόραση και έμεινα άφωνος με την ορχήστρα των 60 περίπου τυμπάνων που σε έκανε να πιστεύεις πως υπήρχαν πολλά διαφορετικά όργανα εκτός από τύμπανα. Πως το κατάφερναν δεν ξέρω. Εγω είμαι δύτης, όχι μουσικός.






Ξύπνησα για το ταξίδι της επιστροφής στις 3:00 το πρωί της Παρασκευής 1 Φεβρουαρίου 2008, πάνω στο βαπόρι. Εφυγα με προορισμό το αεροδρόμιο για να πετάξω με προορισμό τα Barbados ( μια ώρα πτήση) αυτή τη φορά και απο εκεί να αλλάξω αεροπλάνο στις 18:00 με προορισμό το Gatwick του Λονδίνου.


Στις 6:00 το πρωί του Σαββάτου 2 Φεβρουαρίου 2008 έφτασα στο Λονδίνο. Επρεπε να περιμένω για τις αποσκευές μου που ζύγιζαν 60 κιλά να τις πάρω και να βγάλω εισιτήριο για το λεωφορείο που θα με πήγαινε στο Heathrow του Λονδίνου για την τελευταία πτήση της επιστροφής μου στην Αθήνα. Στο Ηeathrow έμεινα από τις 8:30 μέχρι τις 12:30. Οι λεπτομέρειες αυτές δεν θα χρειαζόντουσαν αν ήξερα έστω και μια λέξη στα αγγλικά ή σε όποια άλλη γλώσσα. Είχα βέβαια τον συνεργάτη μου που ήξερε αγγλικά αλλά δεν κατάφερε να συννενοηθεί...

Μέσα σε 8 ώρες από τους 36 βαθμούς Κελσίου βρέθηκα στους -2 του Λονδίνου. Εχω κάνει πολλά - πολλά ταξίδια με αεροπλάνα όλα αυτά τα χρόνια μα ποτέ δεν είχα φοβηθεί σε πτήση τόσο όσο στην πρώτη ώρα από Barbados για Λονδίνο μέσα στο Air Bus 737 που κουνούσε τόσο που έλεγα πως θα κοπεί στα δυό. Ο πιλότος πήγαινε με 1090 χλμ/ώρα ταχύτητα που δεν είχα ξαναβιώσει. Κάτι παράξενες σκέψεις με έκαναν να ζητάω το "τελευταίο μου τσιγάρο" που βεβαίως απαγορευόταν...

Ευτυχώς μπορώ ακόμα να τραγουδάω το "είμαστε ακόμα ζωντανοί" και να περιμένω το επόμενό μου ταξίδι..."