Η δύναμη μιας Χριστουγεννιάτικης Κάρτας

...δεν γράφω κάθε χρόνο χριστουγεννιάτικες κάρτες στην δουλειά. Γράφω μόνο όταν κάποιο μικρό κείμενο τριπώνει στο μυαλό μου. Κι αυτό γιατί δεν μου αρέσουν οι στερεότυπες ευχές που μοιάζουν υποχρέωση. Φέτος οι λέξεις ήρθαν αβίαστα. Κι είχα δυό χρόνια να στείλω κάρτες. Το κείμενο που έγραψα είναι αυτό:

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !!!

...η ελπίδα θα μας ζεστάνει για λίγο την καρδιά.

Θα ανοίξει μονοπάτια να περάσουν τα όνειρά μας.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !!!

...οι άνθρωποι θα παγώσουν για λίγο τον χρόνο,

θα γεμίσουν τα μαγαζιά που πουλούν παιχνίδια, γλυκά, τραγούδια.

Θα ξεχάσουν (;) την οικονομική κρίση

και τα χρόνια που μας προσπερνούν.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !!!

...η καρδιά θα χαρίσει χαμόγελα,

θα σκεφτεί τους άστεγους, τους αρρώστους,

τα παιδιά που οι γονείς εγκατέλειψαν,

τους γονείς που γέρασαν και τους εγκατέλειψαν τα παιδιά τους.

ΑΣ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΝΑ ΜΑΣ ΦΩΤΙΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ!!!

Είναι μεγάλος κόπος οι χριστουγεννιάτικες κάρτες. Μα όπως όλοι οι κόποι, όταν είναι φροντισμένοι με αγάπη παύουν να είναι κόποι. 1100 περίπου οι παραλήπτες. Κάθε διεύθυνση που έγραφα και μια όμορφη σκέψη για τον παραλήπτη της. Τα 25 χρόνια δουλειάς μου χάρισαν πολλούς φίλους. Κύκλοι ζωής σχεδόν ολόκληροι. Παιδιά που μεγάλωσαν, γονείς που συνταξιοδοτήθηκαν και έγιναν παππούδες...

Ενας τέτοιος παππούς μου πήρε όλη την κούραση την Παρασκευή. Με ζήτησε στο τηλέφωνο για να μου πει, πως στα 88 του χρόνια, δεν είχε πάρει ποτέ τόσο όμορφη κάρτα. "Με συγκίνησες" μου είπε. "Εσείς τι νομίζετε πως μου κάνετε τώρα;" του απάντησα.

"Είναι τόσο εύκολο το άγγιγμα" σκέφτηκα. Τόσο εύκολο να κάνουμε την ζωή όμορφη. Κι όμως προτιμούμε να βρίσουμε από το να ευχηθούμε.

Χτύπησε και δεύτερο τηλέφωνο. Από έναν άνθρωπο που πολύ πρόσφατα πολέμησε με τον καρκίνο. Του κέρδισε τον γύρο. Μακάρι να τον κερδίσει ολοκληρωτικά. "Με ακούς συγκινημένο;" με ρώτησε. "Κλαις;" τον αντερώτησα εγω. "Ναι κλαίω, γιατί μόλις πήρα την κάρτα" μου απάντησε "και θέλω να σε ευχαριστήσω". Συγκινήθηκα διπλά. Μου πήρε δυό βδομάδες για να τις συμπληρώσω. Οι σκέψεις μου ανάκατες. "Αραγε θα τις πετάξουν;" Θα πουν ότι είναι μια "μανατζερίστικη κίνηση;" "Θα τις διαβάσουν;" άξιζε ο κόπος;

Δεν χρειάζεται να ακολουθήσουν άλλα τηλέφωνα. Τώρα ξέρω πως άξιζε ο κόπος. Ξέρω πως όταν δίνεις μια μικρή χαρά, παίρνεις πίσω μια ολόκληρη. Αρκεί να είσαι αληθινός.

Αραγε το λαμπρό άστρο θα μας δείξει τον δρόμο που χάσαμε; Θα θελήσουμε να μοιράζουμε χαμόγελα όλο το χρόνο και όχι μόνο τα Χριστούγεννα; Το πνεύμα των χριστουγέννων θα το κρατήσουμε συντροφιά όλη μας τη ζωή;

Ας μην χρειαστεί να περιφρουρήσει κανείς την χαρά και τα όνειρα των μικρών παιδιών ποτέ ξανά.

*Η φωτογραφία ήταν στο www.dialogio.blogspot.com