Ανοιξιάτικη Βροχή

...ήθελα μέρες να γράψω κάτι για την Ανοιξη που ήρθε. Ομως ο χρόνος με προκάλεσε άλλη μια φορά στο παιχνίδι του. Κι όσο εκείνος λατρεύει το κυνηγητό, τόσο εγω το αντιπαθώ... Με κράτησε μέρες μακριά απ΄την blogογειτονιά. Τα "θέλω" μου έπαιξαν κρυφτό...

Κι ύστερα τα γεγονότα που ήρθαν να μου θυμίσουν πως ο Χειμώνας δεν θα φύγει εύκολα...

Ενα τηλέφωνο μου θύμισε πάλι, πως η ζωή είναι πιο μικρή απ΄όσο την υπολογίζουμε. Εναν καλό μου φίλο που ο ουρανός τον ζήτησε στα 62 χρόνια του για να τον κάνει άγγελο. Ξαφνικά. Μέσα σε 20 μέρες. Ολες οι κουβέντες που κάναμε πλημμύρισαν το μυαλό μου. Δεν ήταν λίγες. Ωρες, με το συναίσθημα να μας ορίζει. Με διαφωνίες. Με συμφωνίες. Κι όλα κάτω από την σκέπη της φιλίας. Είκοσι χρόνια δεν είναι λίγα... Το γέλιο του που φώτιζε όλο του το πρόσωπο αντήχησε μέσα μου. Τελικά το αυτοκίνητο που τον πειράζαμε που είχε παλιώσει και του λέγαμε να αλλάξει τον συντρόφευσε ως το τέλος.

Οχι, έδιωξα όλα τα γιατί... Ούτως ή άλλως αναπάντητα θα έμεναν...

Κι ύστερα ο Δημήτρης. Που αύριο κλείνει τα 33 του χρόνια. Που πάλι αντιμετωπίζει την αδικία. Που η ευχή "Χρόνια Πολλά" δεν του ταιριάζει χωρίς το "χρόνια ελεύθερα". Που η ζωή του άλλαξε πορεία από ένα "τυχαίο γεγονός" απ΄αυτά που μπορούν να συμβούν σε οποιονδήποτε βρεθεί στον λάθος τόπο, τον λάθος χρόνο. Σκέφτηκα την "δεδομένη" μου ελευθερία κι ανατρίχιασα...

Κι η κουβέντα της φίλης μου "όταν έχεις πρόβλημα εμένα να θυμάσαι". Ε ναι, ντράπηκα για όσα θεωρώ "προβλήματα".

Εριξα μια ματιά στον ουρανό. Μόνο που τον κοίταξα με άλλη ματιά.

Κι εκείνος ελευθέρωσε την βροχή...

...την βροχή που την άφησα να πέσει πάνω μου να με μουσκέψει.

Θα συνεχίσω να πιστεύω στην άνοιξη....