Αυτά Που Δεν Ειπώθηκαν.

Αφιερωμένο μέσα απ΄την καρδιά μου στην φιλενάδα μου maya και στην Ειρήνη. Τις νιώθω σαν από πάντα φίλες...

...κάθε φορά που τους επισκέπτομαι, νιώθω τις ρίζες της φιλίας μας να ριζώνουν λιγάκι πιο βαθιά στο έδαφος της ζωής.

Ομορφο συναίσθημα αλήθεια!

Να ανακαλύπτεις σιγά σιγά τους κρυμμένους θησαυρούς αυτών που ενδιαφέρεσαι, που νιώθεις να αγαπάς, με έναν τρόπο ελεύθερο, χωρίς σκοπό. Θαυμάζω την δύναμη της τεχνολογίας που μπορεί να γίνεται γέφυρα ανάμεσα στον συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων που αλλιώς δεν θα ήξεραν πως περπατούσαν σε παράλληλους δρόμους. Πως αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο κάποιες καταστάσεις της ζωής.

Και πόσο πιο μεγάλη έκπληξη να γνωρίζω κάποια που περπατάει καιρό στη blogoγειτονιά, σιωπηλή, χωρίς να αφήνει τα χνάρια της, κι ας έχει τόσα πολλά να πει... Εύχομαι να χτίσει το δικό της σπίτι στην blogογειτονιά μας.

Νομίζω μαγεία είναι η λέξη που καλύπτει αυτό που νιώθω.

Και αμηχανία να έχεις απέναντί σου κάποιον που σε ξέρει πιο βαθιά ίσως απ΄αυτούς που με την φυσική παρουσία ξεγελιόνται και δεν βλέπουν πολλές φορές τα μυστικά της καρδιάς σου, ούτε έχουν αγγίξει ποτέ τον θησαυρό της. Ισως αυτές οι πρώτες σιωπές, οι αμήχανες κι ύστερα τα λόγια που θέλουν να καλύψουν το χρονικό κενό της ζωής κάποιου που μέχρι πριν αγνοούσες ότι υπάρχει, μα τώρα με εκείνη την μαγεία θέλεις να ανακαλύψεις, έτσι χωρίς λόγο, χωρίς κανένα κίνητρο. Αραγε η μορφή μου ταίριαξε σ΄αυτά που είχε διαβάσει;

Παραδίπλα δυό τετράποδοι φίλοι στο δικό τους κοινωνικό παιχνίδι: -"Θα παίξουμε αλλά εγω είμαι πιο μεγάλος. Θα με ακούς. Αλλιώς άσε με στην ησυχία μου." σαν να έλεγε ο μεστός σπιτονοικοκύρης. -" Γίνε φίλος μου, μάθε με.." σαν να έλεγε ο μικρός που θα χρονίσει σε λίγες μέρες.

Οι τετράποδοι φίλοι. Αυτοί που σύντροφοί μου κάποτε ήξεραν τόσα πολλά για μένα. Με αγάπησαν και με πίστεψαν ΜΟΝΟ γι αυτό που ήμουν. Πόσο ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν το ίδιο...

Γέμισα με χρώματα χαράς ακόμα μια φορά.

Χαμογελάω στην σκέψη των παράλληλων δρόμων και των συναισθημάτων που με τον ίδιο τρόπο νιώθουμε.

Χαμογελάω διπλά στην σκέψη πως από το ίδιο υλικό είμαστε φτιαγμένοι, ονειρευόμαστε με τον ίδιο τρόπο κι ας βρίσκουμε κάποτε τρόπους να επιλέγουμε τα χρώματα του πολέμου κι όχι της χαράς. Κι ας προτιμάμε να γκρεμίζουμε τις γέφυρες που ενώνουν όλους τους κοινούς μας τόπους από το να τις ενισχύουμε.

Χαμογελάω τριπλά όταν βλέπω πως τα παιδιά μας ταίριαξαν μεταξύ τους και φύτεψαν το δικό τους δεντράκι φιλίας που ριζώνει σιγά σιγά. Και δίπλα τους οι τετράποδοι φίλοι τους.

Χθες κοίταξα απ΄το παράθυρό μου κι είδα μια εικόνα όμορφη: Εναν ήλιο ψηλά που έλεγα θα μείνει εκει για πάντα, τα δέντρα που σαν να θέλουν να φτάσουν τα αστέρια, να γίνουν όνειρο, ένα ποτάμι που δεν χρειάζεται πια τα δάκρυα της βροχής και μένει στεγνό κι ένα μονοπάτι που περιμένει να το περπατήσουν....

Αφήνω ένα Ευχαριστώ για Καλημέρα.