Η αλήθεια είναι πως γεννήθηκα όταν όλοι γιορτάζουν τα ψέματα....

 

"Θέλω να σου δώσω κάτι, μαμά" μου είπε διστακτικά η Ανθή μου. "Σου έφτιαξα μια ζωγραφιά...θέλεις να την δεις;" Παραλίγο να της πω "Σε λίγο, έχω δουλειά τώρα" μα θυμήθηκα πως είχα, απο γεννησιμιού τους,  βάλει εκείνα, τα δυό μου παιδιά,  ως πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μου. Σηκώθηκα, την αγκάλιασα και της είπα: "Ελα, πάμε να μου δείξεις την ζωγραφιά σου". "Σήμερα γιορτάζουν οι γυναίκες" μου είπε και συνέχισε " και σκέφτηκα να σου κάνω ένα δώρο. Θα μπορούσα να σου αγοράσω κάτι, ξέρεις απ΄τα λεφτά που μου δίνεις,  μα νομίζω πως αγαπάς πιο πολύ τις ζωγραφιές μου, γιατί αλλιώς δεν θα τις έβαζες στον τοίχο της κρεβατοκάμαράς σου. Ετσι δεν είναι μαμά;" Αρχισα να συγκινούμαι. Πως γίνεται να ξέρουν τόσα πολλά, να βλέπουν τόσο καθαρά τα μικρά παιδιά; αναρωτήθηκα....  

"Λοιπόν μαμά, σκέφτηκα να σου ζωγραφίσω το σπίτι των ονείρων σου, που περιέγραφες στον μπαμπά, πως θα ήθελες,  όταν θα μεγαλώσεις τόσο που δεν θα δουλεύεις πια, ένα απόγευμα, θυμάσαι; Ε λοιπόν, αυτό σου ζωγράφισα. Εξω στον κήπο είναι ο Δίας μας που θα ζήσει πολλά πολλά χρόνια, έβαλα κι ένα σκουπιδοτενεκέ για να μην λερώνουν οι άνθρωποι την παραλία και την θάλασσα και μέσα στον πάνω όροφο είσαι εσυ κι ο μπαμπάς. Εχει κι ένα μπαλκόνι για να πίνετε τον καφέ σας και να χαζεύεται την θάλασσα. Αλήθεια μαμά πως μπορείτε να είστε τόσο ήσυχοι, να καθόσαστε σε μια καρέκλα και μόνο να μιλάτε; Εμένα μου αρέσει να τρέχω.
Το σπίτι είναι κοντά στη θάλασσα, όπως σου αρέσει, ξέρω πως σου αρέσουν και τα βράχια μα δεν ξέρω πως να ζωγραφίζω βράχια...  Εκανα κι έναν ήλιο που ξέρω πως αγαπάς. Σου αρέσει η ζωγραφιά μου μαμά;"

Αν μου άρεσε; Την λάτρεψα την ζωγραφιά της. Της ζήτησα να προσθέσει την ημερομηνία και την υπογραφή της για να θυμάμαι την ημέρα κι ύστερα την κράτησα μες την αγκαλιά μου.

Μια Πρωταπριλιά πρωτοβρέθηκα κι εγω σε μια αγκαλιά. Κανείς δεν πίστεψε πως γεννήθηκα. "Ναι, καλά πρωταπριλιά, σε καταλάβαμε" έλεγαν στον ενθουσιασμένο μου μπαμπά που έπαιρνε να ενημερώσει συγγενείς και φίλους για την γέννησή μου. Εμειναν μόνοι εκείνη την πρώτη μέρα να χαμογελούν και να χαίρονται ο ένας τον άλλο και να καμαρώνουν το δημιούργημα της αγάπης τους....

Σε μια αγκαλιά μεγάλωσα και δεν στερήθηκα ποτέ την αγάπη τους. Κι ας πέρασα δύσκολη εφηβεία. Κι ας κοντραρίστηκα μαζί τους παλεύοντας για την πρόωρη ελευθερία μου. Εχει κατάλληλο χρόνο η ελευθερία; Εχει ηλικία;

Θυμάμαι τους "μεγάλους" να λένε, να λένε.... και τίποτα να μην λένε.... Υποσχέθηκα πως δεν θα με άφηνα να γίνω ποτέ "μεγάλη".

Το σώμα μου μπορεί ακόμα να τρέχει, να παίζει, να ερωτεύεται. Ακόμα χαρτογραφώ το Νίκο και ενθουσιάζομαι σε κάθε μου νέα ανακάλυψη. Εξακολουθώ να του κλείνω το στόμα όταν πάει να πεί το "πάντα" δίπλα στα "σ΄αγαπώ" του. 

Λένε πως είναι κανείς τυχερός αν έχει φίλους να τον συντροφεύουν στη ζωή του κι έτσι χαμογελώ στην καλή μου τύχη.

Δεν ξέρω αν ενηλικιώθηκε η καρδιά μου ποτέ, νομίζω πως τώρα την μεγαλώνουν τα δυό μου παιδιά που έχουν μεγαλώσει τόσο που χωράω πια στην αγκαλιά τους...