Και μετά;

Οι τελευταίες μέρες ήταν γεμάτες από αναμνήσεις και θύμισες. Μυρωδιές κι αγγίγματα. Λόγια και σκέψεις. Ηταν γεμάτες από χρόνο παρελθόντος.

Μια ερώτηση ήρθε μες το νου μου. "Τι θα έβαζες απέναντι απ΄τον θάνατο;"

Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ. Η καρδιά μου πήρε τον λόγο: " Ενα παιδί. Ενα μικρό παιδί".

Ποιός άνθρωπος δεν έχει γνωρίσει αυτό το παιδί; Το μικρό ανθρωπάκι που ξέρει να γελάει. Που όταν κλαίει, κλαίει με την ψυχή του. Που έχει ακόμα πάνω του λίγη απ΄την σκόνη των αγγέλων. Που μπορεί να πετάξει. Που μπορεί να σε κάνει να πετάξεις. Που δεν το νοιάζει ο χρόνος γιατί δεν τον αντιλαμβάνεται μέσα απ΄τα δικά μας ρολόγια.

Το παιδί που ζει την κάθε στιγμή. Που δεν έχει πρέπει. Που χαίρεται με την ομορφιά όπου την συναντήσει. Που μπορεί να χαζεύει ένα μυρμήγκι, να παρακολουθεί μια δροσοσταλίδα πάνω σε ένα πέταλο ενός τριαντάφυλλου. Που δεν ξεχνάει να κοιτάξει τον ουρανό με τα αστέρια του και το φεγγάρι. Που δεν ντρέπεται να κάνει μπάνιο γυμνό μεσα στην θάλασσα ακολουθώντας το κάλεσμα της πανσέληνου. Στην ίδια παραλία που ξέρει να χτίζει παλάτια και που δεν τον νοιάζει που θα γίνουν συντρίμια όταν το κύμα τα βρει.

Που απορεί με όλα και που όλα μοιάζουν φυσικά.

Εκείνο το παιδί που δεν έχει φόβο. Εχει μόνο ζωή και παρόρμηση και πιστεύει στη μαγεία. Που θέλει να δώσει ότι έχει μόνο για να δει σχηματισμένο ένα χαμόγελο στα πρόσωπα των αγαπημένων. Που χαίρεται να τσαλαβουτάει στις λάσπες, χαίρεται να αφήνει την βροχή να τρέχει πάνω του και δεν αγαπάει τις ομπρέλες. Που δεν νοιάζεται για τις συνέπειες γιατί αγαπά τις πράξεις του.

Οι άνθρωποι έχουν δώσει όνομα σ΄ αυτό το παιδί. Σιγά μην άφηναν κάτι χωρίς ... ταμπέλα.

Ερωτα τον ονόμασαν...

Αυτόν θα έβαζα μπρος στον θάνατο. Κι είμαι σίγουρη πως εκείνος θα μάζευε την μαύρη μπέρτα του και θα έφευγε μακριά. Για όσο...